134

นิโคเคลื่อนไหวราวกับเงา เล็ดลอดผ่านทางเข้าด้านข้างของโกดังร้าง

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่สิ่งเดียว—โนอาห์ซึ่งถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ แก้มเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

สายตาของโนอาห์เหลือบมองไปยังประตูทางเข้า

ทันทีที่จำร่างสูงในเงามืดได้ เสียงเล็กๆ ของเขาก็สั่นเครือด้วยความหวัง—

“แด๊ดดี้!!”

พวกโจรลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ